Słowo się rzekło, publikuję drugą część wpisu o pokerowych stereotypach.

Każdy przegrywa
Zgodnie ze stereotypowym poglądem na temat tej gry karcianej: grając w pokera można tylko przegrać. Tego to już wcale nie rozumiem. Tak się składa, że żeby ktoś przegrał to ktoś musi wygrać. Są pokerzyści, którzy żyją z gry i na brak pieniędzy raczej narzekać nie mogą.

Jak pech to pech
Przekonanie, że poker to gra, w której liczy się tylko szczęście, a o wszystkim decyduje ślepy traf. Ja preferuję definicję: poker to gra strategiczna z elementem losowym. Jest element losowy, więc trochę szczęścia nie zaszkodzi. Tylko czy po tysiącach rozdań nadal można mówić o szczęściu? Szczęście można mieć w jednym rozdaniu, w dwóch, może w dziesięciu też. W długim okresie liczy się statystyka.

Nałogowiec
Pokerzysta = hazardzista. To oczywiste, że każdy pokerzysta jest hazardzistą. Tylko że w tym porównaniu zwykle chodzi o hazardzistę nałogowego. Jeśli ktoś jest uzależniony od hazardu to nie ma czego szukać przy pokerowym stole. Odnoszącym sukcesy pokerzystą z pewnością nie zostanie.

Nie bagatelizuję negatywnych aspektów hazardu. Można się uzależnić, można w krótkim czasie przegrać kupę forsy (nie da się potem wczytać save’a). Jak to zabawa nie dla was, to się za nią nie bierzcie.